CHEMOTIE

Weblog Ervaringen met chemotherapie nu als electronisch boek verkrijgbaar

2010-02-03T18:47:00.002+01:00

Voor de oude, trouwe lezers van mijn weblog Forans Bolog:

Het weblog is op internet verdwenen. Alle blogverhalen, plus nieuwe bijdragen zijn nu als electronisch boek of gewoon boek (in .doc)verkrijgbaar/ te downloaden en te bestellen. Vanaf € 3,-. De e-book titel is:

Chemotie - Ervaringen van een chemopatiënt

Voor de nieuwe lezers: Het betreft een weergave van mijn ervaringen met chemotherapie tijdens de ziekenhuisopnames . Zware kost, maar luchtig, met veel humor en observatievermogen verwoord.

Wat gebeurt er als je hoort dat je kanker hebt en als je een ingrijpende periode met langdurige chemotherapie tegemoet gaat? Hoe sla je je er doorheen?

Doelgroep: lotgenoten en familie, verpleegkundig personeel, verplegenden in opleiding, verpleegkundige magazines en tijdschriften, geïnteresseerden in het onderwerp kanker en chemotherapie.

Hoe u aan het boek /e-book komt leest u in de volgende bijdragen.

Hoe kom je aan het boek en wat kost het?

2010-02-03T17:23:00.001+01:00

Hoe kom je aan het boek?

Stuur een e-mail naar: fvtuil@gmail.com

Vermeld:

onderwerp: ebook Chemotie bestelling
gewenst formaat: doc, pdf, epub, fb2, lit, of lrf
ik maak ... € over op (onderstaande) bankrekening
uw naam en emailadres

Wat kost het boek?

Als bodemprijs reken ik €1,50, maar u mag ook meer storten, dat laat ik aan uw vrijgevigheid over.

Het bedrag overmaken naar:

Bankrek. 68.43.24.911

t.a.v. F. van Tuil

te Enschede

o.v.v. E-book

Procedure

U stuurt mij bovenstaande e-mail (met gewenst formaat!) , en maakt het bedrag over.

Als beide zijn ontvangen, stuur ik u z.s.m. een e-mail met het ebook in de bijlage.

(Mocht er iets fout gaan, dan kunt u mij mailen of bellen: 0624969399 / 0534771809.)

Kleine selectie uit het boek

2010-02-03T16:57:00.005+01:00

N.B. Het boek is meer dan de blogs op internet. Ik heb over de
periode na de chemokuur (okt. '09) nog enige verhalen toegevoegd
over de nasleep, tot febr. 2010 !
Mijn weblog is van internet verwijderd!!

Het begin:
Greetje brengt mekeurig met de Mercedes. Zuster C.- blond en

zwanger- sommeertmij om eerst een longenfoto en een hartfilmpje

te laten maken.Duurt weer enkele uren. Daarna mag het eerste

slangetje pas inhet infuus in mijn linker onderarm worden

gestoken. Greetjenaar huis. Ik te bed met de infuusstandaard

naast me, inafwachting van de dingen die komen gaan. Klaar voor

vele uren inledigheid, tot zaterdagavond, een halve dag langer

dan gepland.

Zo, nu ga ik hetpompje aanzetten, het infuus gaat werken. Als de

arm dik wordtmoet je bellen, zegt zuster X. De vloeistoftoevoer

voert dra de drukin mijn onderarm op, de armbegint zelfs pijn te

doen. Ik dachtmet de ogen half toe : zal er wel bij horen, niet

zo kinderachtigdoen, all in the game. Tot ik een nadere studie

maak van mijnonderarm. Die begint in dikte mijn bovenarm te

overtreffen. Tjonge, gaat dat wel goed? …

… Weer thuis benik toch wat misselijk, neem een pilletje, mijn buik

loopt eindelijkleeg. Ik haal bevroren vis uit de vriezer en mijn

vingers doen eenbeetje pijn van de kou. Het hoort erbij, is wel

te harden. DeJapanse scharretjes smaken lekker. Maar minder

lekker dan dezoute haring die Kris en Tamara in het ziekenhuis

voor me haddenmeegebracht. Zo’n chemokuur blijft een aanslag op

je lichaam, jegeduld, je vrolijke kijk op de wereld. Het heet

investeren in jegezondheid. Deze tweede keer ben ik er beter in

geslaagd deeindeloze uren aangenamer en vooral sneller te laten

voorbijgaan. Maarde volgende sessie is goddank pas over veertien

dagen, zo is het wel weer. …

…Ze zijn er inalle soorten en maten. Zusters. Het uniform is

uniform, de restbij het verschijnsel zuster wijkt af. Maar goed

ook. Zorgt voorafwisseling op de ziekenkamer. Die blinkt toch al

niet uit dooroneindige variatie. Bij het uitzoeken van het

uitzicht, wordtgeen landschapsarchitect ingeschakeld, het

interieur is eendesign van een boekhouder met smetvrees. Kraak

noch smaak, inweerwil van de pogingen tot het creëren van een

zekere knusheid.Maar we hadden het over zusters.

Eenjuistezusteris een nedergedaalde engel. Omgord met wapenen als

frisse lach,eindeloos geduld, goedgemutstheid, tact, discretie,

ervaring,mensenkennis, sociale vaardigheid, geen 9 tot 5

mentaliteit,flexibiliteit, in bezit zijnde van een BIG-

aantekening,rijbewijs niet noodzakelijk en niet vies van fluim,

kots, feces,bloed, etensresten op het laken, lichaamsvochten die

je liever niettegenkomt.

Foutezustersbestaan ook. Ze vormen een te verwaarlozen

minderheid.Ontsnappen steeds aan de stofkam der inspecteurs.

Voelen zich nietaangesproken bij de conclusies uit de

patiëntenevaluaties.Het zijn geen serial killers. Zover ga ik

niet. Ze falenvooral op het punt van bejegening. Hun air, hun

engelengedrag isvan een doodse kilheid, verpakt in een vrolijke

welwillendheid.Laat je niet misleiden. Ze doen hun werk, maar ze

leverenstandaardkwaliteit. Geen onsje meer. Geen oor voor ons

gekreun, geenhart voor het stille verdriet. Van die zusters. Wees

hen nabij enoordeel mild.

Doe mij maar eenzustertje met een blond koppie, ietwat onhandig,

puur, onzeker,leuke lach, net afgestudeerd, die ruikt naar een

veldboeket. Metlichtblauwe ogen en donshaartjes op haar ranke

benen. ….

De mannen op mijnziekenkamer zijn kaal. Omdat ik geen tatoeages

kan ontdekken,vraag ik belangstellend of hun gladde schedel

geheel toevalligmet chemotherapie te maken heeft. In de roos. De

infuusstandaardnaast hen verklaart alles. Ze dragen petjes. Ook

in bed. Een kalekop vinden ze niet stoer. Hun kuur is voor

dezelfde kwaal:teelbalkanker. Klinkt niet sexy, mooier kunnen we

het niet maken.De prijs voor een korte kuur is kaalheid. Die van

mij duurt lang enspaart mijn overigens ook niet al te uitbundige

haardos. Ik hoefalleen een pet op voor de zon. Een pet met

ingebouwdezonnebril- maar dit terzijde. Als je me de volgende

keer buiten zietzitten, met 1 pijp in het hoofd, kijk dan niet

gek op als ikwitte ziekenhuishandschoentjes draag. Geen gezicht.

Moet tegen dekou. Mijn vingertoppen tintelen en doen pijn van de

Kou. ….

...Observaties. Ik zie buiten op het rookbankje zittend een jongeman komen
aanlopen met een roze pantalon, wit open hemd, zonnebril op een
brilcream hoofd. De ziekenhuisingang is geen catwalk!
Naast mij zit een stel, een saffie te roken. Type volkswijk en
zonnebank.
De man heeft zeer donkere tatoeages en sluik lang geblondeerd
haar. Hij heeft een oorring, hij klaagt dat als hij geopereerd
wordt alles fout zal gaan, zeker weten.
Zijn jongere vriendin naast hem rookt een buitengewoon smerig
ruikend sjekkie, ze heeft lang, ongewassen haar, een
uitdrukkingsloos gezicht, haar laarzen steunen dunnejunkbeentjes.
De tatoeages op haar armen zijn van een treurig makende
goedkoopheid en snelheid, met een naam en ‘ mama’ in een hanenpoot
handschrift, ze mist ook nog 2 voortanden om het plaatje compleet
te maken.
Verderop staat omringd door een schare familieleden een
hoogzwangere Turkse vrouw met een veel te strak truitje dat het
a.s. Turkje en haar vetkwabben extreem uitvergroot. Ze vouwt een
net gekregen wit babytruitje over haar zwangere buik, ze lijkt te
denken: ik ben er helemaal klaar voor. Ik denk: er bestaat toch
allochtone positiekleding

E-book Chemotie- verkrijgbaar in div. formaten

2010-02-03T16:44:00.000+01:00

Het e-book is in de volgende formaten beschikbaar voor download:

doc (Word 97)
pdf (Acrobat Reader)
epub
mobi
fb2
lit
lrf

Waarom dit ebook?

2010-02-03T16:23:00.001+01:00

Gedurende ruim een half jaar heeft de auteur zijnervaringen met een langdurige chemokuur op schrift gesteld.

Er rust een taboe op. Men weet er weinig van af, praat erliever niet over. Het onderwerp is beladen. Het betekent dat er sprake is van kanker. Geen fijn onderwerp, zekerniet als het persoonlijk wordt. Als het over mensen van vlees en bloed gaat die tegen deze ziekte vechten. Iedereen heeft wel iemand in defamilie die door kanker getroffen wordt.

De schrijver vond in het schrijven over zijn eigenervaringen een manier om ermee om te gaan. Geen droge rapportage, maarpraktische informatie, doorspekt met humor en relativering. Het is een puurpersoonlijk relaas, met veel herkenbare observaties en gevoelens, die het zwareonderwerp lucht geven. Het geeft een inkijk in het leven op een ziekenkamer.

Een verslag van hoop en wanhoop, van ellende en opluchting, van het gevechttegen de kanker die onverwacht en overal toeslaat. Het wapen van de lach -ondanks alles-vermag heel veel.